( 19 ) و اجعل ما اجرى على لسانى من لفظة فحش او هجر او شتم عرض او شهادة باطل او اغتياب غائب او سبّ حاضر و ما اشبه ذلك نطقا بالحمد لك و اغراقا فى الثّناء عليك « 1 » . ترجمه : خدايا چيزى كه بر زبان من خواهد رفت از لفظى فحش ، يا بيهوده ، يا دشنام عرضى ، يا گواهى باطلى ، يا غيبتى ، يا دشنام حاضرى ، يا آنچه بدين ماند ، آن را با شكر خود گردان ، و يا آنكه بجاى آن در ثناى تو مبالغت كنم . ( 20 ) ايّاكم و الغيبة ! فانّها « 2 » ادام كلاب النّاس . و فى نسخة : لعوق كلاب النّار . ترجمه : از غيبت بپرهيز ! كه آن نان خورش سگان مردم بود ، يعنى : مردم سگ طبع . و در نسخه‌اى : از آن سگان دوزخ . ( 21 ) متى نسب الى عامّة آل رسول اللّه ، فضلا عن خاصّتهم ؛ او الى خاصّتهم ، فضلا عن ائمّتهم و سادتهم ؛ السّفه و الخنى « 3 » و البذاء و خفّة الحلوم ؟ ! ترجمه : كى با عوام آل پيغمبر حواله كردند ، تا بخواص ايشان چه رسد ؛ يا بخواص حواله كردند ، تا بائمه و سادات ايشان چه رسد ؛ سفاهت و فحش بسيار گفتن و سبكسارى ؟ ! يعنى : در بندگان ايشان اين خصلتها نباشد . ( 22 ) توبة المفترى ان يكذّب نفسه ، و يذكر ذلك للنّاس ،

--> ( 1 ) - صحيفه كامله ( دعاؤه فى مكارم الاخلاق ص 106 ) - در متن ما بگواهى ترجمه يابد « ما اجرى » را بطريق مجهول خواند ولى در صحيفه فعل « اجرى » معلوم است و فاعل آن شيطان . ( 2 ) - اصل : فاكها . ( 3 ) - اصل : الخناء .